84. Getijdenhoed (2018)

Als overtuigd republikein kan ik geen interesse opbrengen voor die Haagse poppenkast die deze week weer 's plaatsvond, maar ik denk niet, dat het hier afgebeelde hoofddeksel door één van de politici gedragen werd. Ik moet echter toegeven dat mijn collega-ontwerpers van de mode-afdeling op de academie fantasievolle mensen waren met veel smaak. Hùn creaties waren in elk geval de moeite waard. Dat kan je niet zeggen van het werk der politici. Zij zijn zelfs in hun leugens fantasieloos, en dat is is toch wel het meest armzalige slag mensen dat er rondloopt. Het volk laat hen begaan. Waar is de tijd gebleven van 'de verbeelding aan de macht', de slogan van Parijs 1968?

83. De slakmensen (2018)

Intussen breidt onze kennis omtrent de monstra diversa zich meer en meer uit. (Monstrum betekent overigens bezienswaardigheid in het Latijn, het is verwant met bijvoorbeeld demonstreren, laten zien). Neem nu de Slakmensen. Zij blijken verwant te zijn aan de slakdwergen (zie 10 december 2017) en stammen daaarvan af. Maar ze hebben de behendigheid van acrobaten, zelfs met een houten been springen ze vrolijk rond. Da's bepaald geen slakkengang!
Maar, zegt u, dat houten been, hoe zit dat nou? De slakmensen laten zich evenals wij na hun dood begraven of verbranden. Niet zo'n prettig vooruitzicht, maar ja, 't is niet anders. Nu, om alvast te wennen aan dat idee, laten zij op hun twintigste een arm of been amputeren en begraven dat op de plek waar ze later komen te liggen. Zo wennen ze alvast aan de gedachte eens in z'n geheel te worden begraven. De echte bikkels onder hen doen dit op hun veertigste nog een keer. Met verbranden gaat het natuurlijk iets anders, ik denk dat ze in hun slakkenhuis een urn meedragen met daarin de resten van hun arm of been. Het zijn zeer vrolijke wezens.

82. Orange Pekoe, plaatje 5 (2018)

Op sommige plaatjes van O.P. is een merkwaardige, pilaarvormige berg zichtbaar, de berg Oem geheten. Daarbovenop staat  een enigszins vooroverhellend huis. Dat is de woning van Tidak Ada, de kluizenaar. Eénmaal in de week laat hij een mandje zakken voor de meest dringende levensbehoeften. Zo leeft hij al dertig jaar. En zo leeft hij misschien nog steeds als uw kiezen allang geen zeer meer doen. Zijn huisje is een wonder van bouwkunst. Zelfs bij de zware stormen die Orange Pekoe regelmatig teisteren, blijft het staan. Overigens is er niets meer bekend over zijn uiterlijk. Deze tekening is vervaardigd naar een oude daguerreotype.

81. Orange Pekoe, plaatje 4 (2018)

Maar dr. Rdolph Urquell, vermeld in de vorige post, is niet de enige bewoner van Orange Pekoe die een last draagt op zijn hoofd. Vermeldenswaard zijn bijvoorbeeld ook de visdragers van Koe, die dagelijks een spartelbaars transporteren naar de gehuchten in de bergen — een gewicht van zo'n 150 kilo. De vis wordt bestreken met het slijm van een gobelinslak of de hars van een parasolboom, teneinde het kadaver stijver te maken en te conserveren. De dragers gaan gekleed in jassen van opvallende kleur om elkaar in de grauwe rotsformaties niet uit het oog te verliezen. Een mistap kan immers fataal zijn!

80. Orange Pekoe, plaatje 3 (2018)

Voor alle zaken betreffende het verleden van Orange Pekoe wenden wij ons tot de archivaris van Koe, de Weledelzeergeleerde heer dr. Rudolph Urquell. Ja, want zo luidt ook daar de fraaie titulatuur van een dr. — en terecht! Anyway, dr. Urquell is een wandelend archief. Zijn hoed bijvoorbeeld is een boekenkast op mini formaat met publicaties niet groter dan A6. Ofschoon hij een betrouwbare bron is, verdenkt men hem er toch van enige mystificaties in het leven te hebben geroepen, met name op het gebied van de poëzie van O.P. Hij zou diverse, zogenaamd door hem ontdekte versregels zelf hebben geschreven!

79. Orange Pekoe, plaatje 2 (2018)

Bij een reis door een nog onbekend land hoort een reisgids, of ie nou digitaal is, van papier, van vlees en bloed, of anderszins. T. Pot, uw gids in Orange Pekoe, is van porcelein, en declameert tijdens het wandelen verzen uit de nationale poëzie van zijn land:

Mijn beste vriend, de storm trekt naar het zuiden.

Ik schrijf nu zittend bij mijn venster, dat lang

gesloten bleef. Op reis was ik soms bang

mijn stad nooit weer te zien, en nooit het luiden,

de klanken weer te horen van de klokken

van ons paleis, die als kristallen vlokken

neerdalen in de vensters. Maar mijn reis

is nu voorbij. Net klonk weer het bewijs!

Mijn beste vriend, een maand of wat geleden

verzocht men mij om mee te reizen als

gezel van onze Khan. De stroeve bals,

de maskers, roddels en het leeg vertreden,

zij worden door mij als het kan gemeden:

het hof, kortom, bezit voor mij iets vals.

Tja, de ene theepot is de andere niet. Da's duidelijk.

78. Orange Pekoe, plaatje 1 (2018)

Toen ik een jaar of dertig was, had ik het plan een reisgids of een boek met reisimpressies te tekenen van een denkbeeldig land. Dat land was Orange Pekoe. Het ontleende zijn naam aan het met thee gekleurde papier wat ik daarvoor zou gaan gebruiken. Door o.a. broodwinning en vaderschap is het er niet zo van gekomen. Hoogste tijd om er nu aan te beginnen! Bij deze dus de schets voor het frontispice van het boek dat als werktitel heeft: Reizen door Orange Pekoe. Het papier is inderdaad met thee gekleurd, en heeft daardoor een tint gekregen die ongeveer overeenkomt met C0, M3, Y15, K0, waarschijnlijk geliger dan op uw scherm zichtbaar is. Het eiland Orange Pekoe (want het is een eiland) heeft uiteraard de vorm van een theeblad.