270. De maanreis (15)

Maar kijk, daar hangen een paar lianen waaraan Manus zich omhoog kan trekken. Wacht even, zijn het wel lianen? What ever! In elk geval kan Manus ontsnappen. Hij is gered!

269. De maanreis (14)

Het wordt intussen tijd om het Geestenmoeras op te zoeken. Manus moet zich daar van tak naar tak slingeren als een lichtgevende Tarzan. Uit de modder onder hem steken de spooksels hun handen omhoog. 'Ssave uss, ssave uss', sissen ze. Maar Manus kan hen niet helpen. Hij heeft zijn beide handen hard nodig. Ai! Ze trekken hem omlaag, de diepte in!

268. De Maanreis (13)

Over de duistere velden van het heelal zwerft heel wat gespuis rond. Wat dacht je van Pikkie (of Piggy) Donker. Die lust wel meer dan een vissie. Alles wat een beetje licht geeft slokt hij op, tot hele zonnestelsels toe. Pikkie Donker is een vreetbuil, Pikkie Donker is een black hole.

267. De maanreis (12)

Ons zonnestelsel is de achtertuin van meneer Zon. Hij houdt elke planeet scherp in de gaten. Onrechtmatigheden beschijnt hij met zijn licht, zodat ze niet verborgen blijven. Manus Maan vindt het allemaal best. Hij heeft zijn eigen baan.

266. De maanreis (11)

Hoofdstuk 3 

Veel zaken en zaakjes op dit ondermaanse verdragen het daglicht niet, want meneer Zon is een fatsoenlijk heerschap, hij tolereert geen onrecht. Manus Maan heeft wat lossere opvattingen. Hij knijpt vaak een oogje toe. Dit vissertje bijvoorbeeld heeft twee forellen gevangen in verboden viswater. Eet smakelijk, vriend, zegt Manus.

265. Reuzen en dwergen

De oplettende lezertjes hebben het al gezien: met de illustratie wordt verwezen naar een beroemde tekening van Leonardo da Vinci. Niet dat ik mij met deze maestro wil of kan vergelijken. Je hebt nu eenmaal reuzen en dwergen. Maar nu ik het toch over reuzen en dwergen heb: ze boeien mij meer dan de gemiddelden. Leonardo maakte zijn tekening om de ideale proporties van een kunstwerk te baseren op het klassieke, menselijke lichaam. Dat ideale model boeit mij niet. Ik teken liever de afwijkingen en zogenaamde freaks. Ze hebben hun eigen bizarre schoonheid.

264. De wijzerslak

De wijzerslak stamt uit een eeuw, waarin de tijd trager verliep dan nu. De jachterige, digitale notatie der uren bestond niet, althans niet voor klokken. De uurwerken bewaarden hun band met de zonnewijzer en in de anatomie van dit wezentje komt dan ook het cyclische van de tijd nog tot uiting. Het leeft in oude klokken, heeft zich teruggetrokken in stervende pendules en zuigt daar op minuten als op ouderwetse jujubes. Is het schadelijk? Ach, als het zich in ons mensenhoofd heeft genesteld wel. Dat leidt tot digibetisme of kompjoeterfobie. Maar daar kun je honderd mee worden.